Η ανάπτυξη της τεχνολογίας και η ένταξή της στην καθημερινή οικογενειακή ζωή, έχει ως αποτέλεσμα οι γονείς και τα παιδιά να χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο ψηφιακά εργαλεία και συσκευές, όπως tablets, smartphones, υπολογιστές και τηλεόραση. Οι στάσεις και οι απόψεις των γονέων έχουν άμεσο αντίκτυπο στις στρατηγικές που ακολουθούν για να αποκτήσουν τα παιδιά τους ψηφιακές δεξιότητες προκειμένου να γίνουν αυριανοί υπεύθυνοι ψηφιακοί πολίτες του σύγχρονου κόσμου. Οι Chaudron, Di Gioia & Gemo, (2018) και οι Valke, Bonte, Wever & Rots, (2010), αναφερόμενοι στη χρήση του Διαδικτύου στο οικογενειακό περιβάλλον από παιδιά που φοιτούν στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, μιλούν για διττό ρόλο των γονέων και συγκεκριμένα τον «υλικό ρόλο» (material role), που συνδέεται με την αγορά ψηφιακών συσκευών και την παροχή πρόσβασης στο Διαδίκτυο στο σπίτι, και τον «συμβολικό ρόλο» (symbolic role), που αναφέρεται στον καθορισμό κανόνων για τη χρήση του διαδικτύου, μετά από διάλογο με τα παιδιά τους. Οι γονείς επιβάλλεται να έχουν διεξοδική και έγκαιρη ενημέρωση από τους εκπαιδευτικούς του σχολείου σχετικά με το ρόλο τους. Πρέπει να γνωρίζουν πώς μπορούν να υποστηρίζουν τις αναπτυξιακές και μαθησιακές δραστηριότητες του παιδιού στο σπίτι και πώς να συμβάλλουν στη λήψη αποφάσεων με τη χρήση πλέον σύγχρονων παιδαγωγικών αρχών κατάλληλων γι’ αυτά. Αποκωδικοποιώντας και αξιολογώντας γονεϊκές συμπεριφορές, κατέληξαν στη διατύπωση δύο παραγόντων, οι οποίοι είναι δυνατό να καθορίσουν τις εξεταζόμενες συμπεριφορές: Ο πρώτος σχετίζεται με την αποδοχή και την τρυφερότητα και ο δεύτερος με την εκλεκτικότητα, η οποία μπορεί να ασκηθεί από τον γονέα. Από το 1960 και μετά, έρευνες ανέδειξαν κι έναν τρίτο παράγοντα υποκίνησης αυτών των συμπεριφορών, εκείνον ο οποίος σχετίζεται με την πρόθεση του γονέα να παρέχει στο παιδί ένα οργανωμένο και υποστηρικτικό, συμβουλευτικό πλαίσιο δράσης και ανάπτυξης

ΓΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ, ΠΑΙΔΙ,ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΚΙΝΔΥΝΟΙ & ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Η εκπαιδευτική ενότητα :

Είναι το φύλο ένα µόνον τμήμα της ταυτότητάς µας; 

Σε ποια ηλικία το παιδί́ είναι ικανό́ να αναγνωρίσει το φύλο στον εαυτό́ του και στους άλλους ανθρώπους; 

Ποιες προτάσεις έχουν κατατεθεί ώστε να επιλυθεί το πρόβλημα της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας;

«Το φύλο είναι μια σιωπηλή εσωτερική διατύπωση της πρόθεσης να γίνεις και όχι μια προκατασκευασμένη ταυτότητα ή μια καθιερωμένη ουσία»

Η οικογένεια είναι μια δυναμική ομάδα με εξέλιξη μέσα στο χρόνο. Η Ταυτότητα του γονέα αποτελεί ένα σύνολο διαφορετικών στοιχείων που συνθέτουν την προσωπικότητα του ατόμου που φροντίζει τα παιδιά του. Η «έμφυλη» ταυτότητα είναι η αντίληψη του ατόμου ότι ανήκει στο αντρικό ή γυναικείο φύλο, συνεπώς αποτελεί προϊόν της κοινωνικής διαντίδρασης. Τo άτομο διαμορφώνει την έμφυλη ταυτότητά του αφενός μέσα από την επιτέλεση έμφυλων ρόλων, αφετέρου μέσω του τρόπου που τον αντιμετωπίζουν οι άλλοι (ως άντρα ή γυναίκα). Οι γονικοί ρόλοι συνδέονται με το φύλο και επηρεάζουν ένα πλήθος συμπεριφορών, (τον τρόπο επικοινωνίας με το παιδί/α το ντύσιμο, μέχρι τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουν κοινωνικές δραστηριότητες και αθλήματα για τα παιδιά τους. Η έμφυλη βία, σύμφωνα με τους κανόνες της εγκληματολογικής επιστήμης, είναι ένα φαινόμενο το οποίο διακρίνεται από τις άλλες μορφές βίας καθώς έχει τεκμηριωθεί ότι πηγάζει από την ιστορικά διαπιστωμένη ανισότητα στις σχέσεις κοινωνικής ισχύος και εξουσίας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Eμπεριέχει τη χρήση υπαρκτής ή υποτιθέμενης δύναμης, η οποία χρησιμοποιείται ως μέσο κοινωνικού ελέγχου και «σωφρονισμού» των ατόμων (συνηθέστερα γυναικών) που την υφίστανται. 

Μορφές έμφυλης βίας συνιστούν η λεκτική, σωματική, ψυχολογική, συναισθηματική κακοποίηση, ο βιασμός, η σεξουαλική βία, η σεξουαλική παρενόχληση, η εμπορία ανθρώπων, η σεξουαλική εκμετάλλευση, η οικονομική βία, ο αναγκαστικός γάμος, ο ακρωτηριασμός γυναικείων γεννητικών οργάνων κ.λπ., καθώς και η ενδοοικογενειακή βία, η οποία αποτελεί μία από τις πιο διαδεδομένες μορφές έμφυλης βίας, παγκοσμίως.

ΜΕ ΑΠΕΙΛΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΧΤΥΠΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ. ΠΩΣ ΝΑ ΚΙΝΗΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ;

Η εκπαιδευτική ενότητα :

 Η τοξικοεξάρτηση συνδέεται άμεσα με την παραβατικότητα των νεαρών ατόμων;

Τι περιλαμβάνει ο θεσμός των Τοπικών Συμβουλίων πρόληψης της παραβατικότητας;

Ποιος είναι ο ρόλος των θεσμικών οργάνων του τυπικού κοινωνικού ελέγχου;

Η έννοια της παραβατικότητας, συνδέεται με την παραβίαση των κανόνων του ποινικού δικαίου και συνίσταται σε συμπεριφορές των μελών μιας κοινωνίας, που παραβιάζουν τους κανόνες και συνακόλουθα τις αξίες και αρχές που επικρατούν μέσα σ’ αυτήν Συγγενής με την «παραβατικότητα» θεωρείται η έννοια της «παρέκκλισης» ή «απόκλισης», που προσδιορίζει εννοιολογικά κάθε διαφοροποίηση από τις κυρίαρχες σ’ ένα κοινωνικό σύνολο αρχές, αξίες, πρακτικές, αλλά και κανόνες. Οι παρεκκλίνουσες ή αποκλίνουσες συμπεριφορές δεν τυποποιούνται ως εγκλήματα, ώστε να επάγονται τις ανάλογες κυρώσεις του ποινικού νόμου.

Ο βασικός κοινωνικοπολιτικός θεσμός της οικογένειας επιπλέον συμβάλλει στη διαμόρφωση και την καλλιέργεια της κοινωνικοπολιτικής συνείδησης.
Αυτή εκδηλώνεται, με την υπακοή στους νόμους και την αποστροφή προς συμπεριφορές που εμπεριέχουν ηθική απαξία και αποδοκιμάζονται συγχρόνως από την
έννομη τάξη. 

Η τοξικοεξάρτηση συνδέεται άμεσα με την παραβατικότητα των νεαρών ατόμων;

Τι περιλαμβάνει ο θεσμός των Τοπικών Συμβουλίων πρόληψης της παραβατικότητας;

Ποιος είναι ο ρόλος των θεσμικών οργάνων του τυπικού κοινωνικού ελέγχου;

Η ομαλή κοινωνικοποίηση μέσω της διαδικασίας εκμάθησης των κοινωνικών κανόνων μπορεί να ματαιωθεί ή και να επιβραδυνθεί λόγω επίδρασης δυσμενών ατομικών και οικογενειακών παραγόντων όπως: 

Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν την ψυχολογική διάθεση και τη συμπεριφορά των παιδιών τα οποία νοσηλεύονται;

Ποιες είναι οι αντιδράσεις παιδιών που νοσηλεύονται και βιώνουν τις συνέπειες αποχωρισμού;

ΝΟΣΗΛΕΙΑ, ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΧΝΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ.

➢ Η νοσηλεία επιβάλλει από τους γονείς και το οικογενειακό περιβάλλον, το σπίτι και τους φίλους και υποχρεώνει το παιδί να ζήσει σ’ ένα ξένο και συχνά παράξενο χώρο, με άγνωστους γιατρούς και νοσηλευτές και να υφίσταται πολλές άβολες και αγχώδεις διαγνωστικές και θεραπευτικές διαδικασίες.

Η νοσηλεία, είναι μία κατάσταση που προκαλεί άγχος στο παιδί και ανάλογα με την ηλικία του, υπάρχει περίπτωση να εμφανιστούν κι άλλες αντιδράσεις όπως:

Ανάλογα με την ηλικία στην οποία βρίσκεται το παιδί, βιώνει ποικίλα συναισθήματα και αντιδρά διαφορετικά στη νοσηλεία. Σημαντικό αποτελεί η ασφάλεια που θα μεταδώσει ο γονέας στο παιδί. Σύμφωνα με έρευνες, τα συναισθήματα που μπορεί να παρατηρήσει ένας γονιός στο παιδί του, μπορούν να χωριστούν σε: ενεργά, παθητικά & παλινδρομικά. Οι γονείς χρειάζονται χρόνο για να επεξεργαστούν ψυχικά και τελικά να δεχθούν το πρόβλημα του παιδιού τους και να μπορέσουν να του φερθούν φυσιολογικά. Διαφορετικά παίρνουν ακραίες θέσεις που κυμαίνονται από την υπερπροστασία μέχρι την πλήρη απόρριψη.

Σύμφωνα με έρευνες, οι παράγοντες που επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση των παιδιών που νοσηλεύονται, είναι:

➢ Η ηλικία του παιδιού

➢ Ο αποχωρισμός του από το γονέα κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του 

➢ Το άγνωστο περιβάλλον του νοσοκομείου

ΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ & ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ
& ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ

Η εκπαιδευτική ενότητα :